Het gesprek dat ons hoop gaf voor de toekomst

Tijdens mijn opleiding geneeskunde had ik een ontmoeting die, zonder dat ik het toen besefte, een belangrijke eerste stap zou worden in onze weg naar ouderschap.

Ik liep stage op de dienst pediatrie en mocht op een bepaald moment een aantal consultaties meevolgen bij een klinisch geneticus. Ik zag hoe deze arts families begeleidde bij vragen rond erfelijke aandoeningen. Hoe moeilijk en emotioneel zulke gesprekken soms ook waren, ze gaven tegelijkertijd ook duidelijkheid en houvast.

En ergens tijdens één van deze consultaties dacht ik: dit is de arts bij wie ik terecht kan met mijn vragen.

Want hoewel we op dat moment nog helemaal niet bezig waren met kinderen, bleef er één gedachte ergens op de achtergrond aanwezig: welke mogelijkheden zouden er later zijn wanneer wij ooit een gezin wilden starten?

Vanaf het begin van onze relatie wist ik dat er in de familie van mijn man een ernstige erfelijke aandoening voorkwam. Een aandoening die meerdere generaties had getroffen en die een grote impact heeft op het leven van zijn familie.

Mijn man was hier altijd open over geweest. Ik wist dat er een kans bestond dat hij deze aandoening ooit zou kunnen hebben en dat dit ook gevolgen kon hebben voor ons en onze toekomstige kinderen.

Maar op dat moment waren we nog niet 'klaar' voor kinderen. We waren jong en nog volop bezig met onze opleiding. We wisten wel zeker dat we ooit kinderen wilden, maar wanneer dat moment zou komen, wisten we nog niet.

Toch voelde ik dat dit geen vraag was die we zomaar konden uitstellen tot het moment waarop we effectief aan kinderen zouden beginnen.

Ik besloot daarom om een afspraak te maken bij de geneticus. Ik ging alleen.

Niet omdat ik iets voor mijn man wilde verbergen. Integendeel. Ik wilde hem niet meteen belasten met al mijn vragen en onzekerheden. Hij was degene die al jarenlang met deze onzekerheid leefde. Weten dat er een kans bestaat dat je zelf ooit een ernstige aandoening zou kunnen ontwikkelen, zonder te weten of en wanneer dat zou gebeuren, is een enorm moeilijke gedachte.

Mijn man had er op dat moment bewust voor gekozen om zich niet te laten testen. De mogelijke zekerheid dat hij drager zou zijn van deze aandoening woog voor hem zwaarder dan de onzekerheid waarin hij op dat moment leefde.

Een positieve testuitslag zou zijn toekomst op dat moment niet veranderen. Er was geen behandeling die de ziekte kon voorkomen of afremmen. Het enige wat zou veranderen, was dat de onzekerheid zou plaatsmaken voor de wetenschap dat deze aandoening hem ooit zou treffen.

Ik begreep die keuze. Leven met onzekerheid is moeilijk, maar soms kan het krijgen van een zekerheid waar je op dat moment niets aan kunt veranderen nog zwaarder wegen.

Daarom wilde ik eerst zelf begrijpen welke mogelijkheden er voor ons bestonden. Ik wilde informatie verzamelen en ontdekken welke wegen er eventueel openlagen, voordat ik mijn man opnieuw met al mijn vragen en onzekerheden zou confronteren.

Het gesprek met de geneticus gaf mij voor het eerst iets wat ik op dat moment heel hard nodig had: perspectief.

Ik ontdekte dat er mogelijkheden waren om ervoor te zorgen dat onze toekomstige kinderen deze aandoening niet zouden erven. Mogelijkheden waarbij mijn man zich niet onmiddellijk hoefde te laten testen op het dragerschap van de ziekte.

Dat gesprek gaf ons iets heel waardevols: hoop.

De hoop dat we, ondanks de onzekerheid waar we mee moesten leven, misschien toch een manier zouden vinden om onze kinderen een andere toekomst te geven.

Op dat moment wist ik nog niet welke weg voor ons lag. Ik wist niet hoeveel medische afspraken, behandelingen, wachtweken en emoties er nog zouden volgen.

Ik wist alleen dat er een mogelijkheid bestond.

En soms is een mogelijkheid genoeg om opnieuw vooruit te kunnen kijken.