De hoop op een doorbraak die niet kwam

Het gesprek met de geneticus had ons iets heel waardevols gegeven: hoop.

Hoop dat er een manier bestond om onze toekomstige kinderen te beschermen tegen de erfelijke aandoening die al generaties lang aanwezig was in de familie van mijn man.

Maar tegelijkertijd leefden we ook met een andere hoop.

We waren nog jong en nog vollop bezig aan onze studies. Een zwangerschap lag dus nog niet meteen in het vooruitzicht. We hoopten dan ook stiekem dat de wetenschap tegen de tijd dat wij eraan wouden beginnen opnieuw grote stappen zou hebben gezet.

Dat er een behandeling zou bestaan die de ziekte kon afremmen, voorkomen of misschien zelfs genezen.

Want als zo'n behandeling er zou komen, zou alles anders zijn.

Mijn man had zou dan waarschijnlijk wel de keuze gemaakt hebben om zich te laten testen. Niet omdat hij de onzekerheid plots minder moeilijk zou vinden, maar omdat een testuitslag dan ook iets zou veranderen. Dan zou er eindelijk een behandeling zijn waarvoor het de moeite waard was om die zekerheid te kennen.

Als zou blijken dat hij de aandoening niet had, dan zouden we op een natuurljke manier aan onze kinderdroom kunnen beginnen. Zonder IVF. Zonder hormonen. Zonder medische behandelingen.

En als zou blijken dat hij de aandoening wel had, dan bleef PGT nog altijd een mogelijkheid om onze toekomstige kinderen tegen deze ziekte te beschermen.

Maar de jaren gingen voorbij.

En de doorbraak waarop we zo gehoopt hadden, kwam er niet.

Er was nog steeds geen behandeling die de ziekte kon voorkomen of afremmen. De wetenschap stond niet stil, maar helaas was ze nog niet ver genoeg om onze keuzes eenvoudiger te maken.

Plots waren we geen studenten meer die droomden over "ooit" een gezin te stichten. We waren op een leeftijd gekomen waarop die kinderwens werkelijkheid werd.

De mogelijkheid waar de geneticus ons jaren eerder over had verteld, was niet langer iets voor een verre toekomst.

Ze werd onze realiteit