Het wachten voor we konden beginnen

Toen onze kinderwens werkelijkheid werd, wisten we eigenlijk vrij snel welke weg we wilden inslaan. We zouden voor PGT gaan.

Het leek ons een goed alternatief. Zolang er geen behandeling bestond die de ziekte kon afremmen of voorkomen, wilden we vooral geen positieve testuitslag in handen krijgen.

We leefden natuurlijk al jaren met het idee dat mijn man de aandoening mogelijk zou krijgen. Maar zolang we het niet wisten, bleef het een mogelijkheid. Een test zou die onzekerheid kunnen veranderen in zekerheid.

Als we dan te weten zouden komen dat mijn man het slechte gen had, konden we daar vervolgens niets aan doen. Er was geen behandeling, geen manier om het verloop van de ziekte te beïnvloeden. We zouden alleen weten dat hij de aandoening zou kunnen krijgen, zonder dat we er iets aan zouden kunnen doen.

En dus besloten we het niet te weten.

PGT gaf ons de mogelijkheid om toch iets te kunnen doen. We hoefden niet te weten of mijn man de aandoening daadwerkelijk had, maar konden wel proberen voorkomen dat onze toekomstige kinderen het zouden erven.

Misschien waren we daarin wat naïef, maar we gingen er eigenlijk ook van uit dat er ons weinig obstakels in de weg zouden worden gelegd. We waren nog relatief jong, hadden onze zinnen op kinderen gezet en waren er klaar voor. Nu de beslissing eenmaal genomen was, wilden we natuurlijk zo snel mogelijk beginnen.

We maakten een afspraak op de fertiliteitsafdeling van het ziekenhuis. Daar werd een arts aan ons toegewezen die gespecialiseerd was in PGT-behandelingen.

Maar al snel bleek dat zelfs de start van het traject langer op zich zou laten wachten dan we hadden gehoopt.

Eerst moesten we wachten op onze eerste afspraak met de arts. Daarna volgden verschillende onderzoeken. Bij ons allebei werden bloedtesten gedaan en mijn man moest ook een spermastaaltje afgeven.

En voor ons specifieke PGT-traject moest er nog iets gebeuren. Er moest een genetische test ontwikkeld worden die later op de embryo's kon worden toegepast. Een test die specifiek gericht was op de genetische aandoening die in de familie van mijn man voorkwam. Daarmee zouden ze later kunnen bepalen welke embryo's het genetische risico droegen en welke niet.

Ook dat kostte tijd.

We hadden gedacht dat we, nu we eenmaal hadden beslist dat we voor PGT zouden gaan, vrij snel konden beginnen. Maar nog voor de eerste hormoonspuit gezet was, moesten er al heel wat stappen worden doorlopen.

Het was ergens een vreemde gewaarwording. We waren er klaar voor. Mentaal hadden we de beslissing al lang genomen. We wilden een gezin en wilden er zo snel mogelijk aan beginnen.

Maar Het ziekenhuis en de wetenschap hadden hun eigen tempo.

En dus wachtten we.

Op afspraken. Op onderzoeken. Op resultaten. Op de genetische test die voor ons traject moest worden voorbereid.

Tot we uiteindelijk zover waren.

De voorbereidingen waren achter de rug. Alles wat vooraf moest gebeuren, was gebeurd.

Nu konden we eindelijk aan onze IVF-behandeling beginnen.